ul. Ratuszowa 5, 11-700 Mrągowo
kierownik:
Dariusz Żyłowski
(0-89) 741-28-12
Czar glinianych figurek –Z kolekcji Walentyny i Marii
Dermackich
ze zbiorów Walentyny i Marii Dermackich
Wystawa została utworzona ze zbiorów zgromadzonych przez p. Walentynę i
Marię Dermackie zamieszkałe w Pieckach . W 1958r. matka p. Marii, Walentyna
Dermacka po przyjeździe z Dąbrówna osiedla się w Pieckach. Mazury i
kolekcjonowanie sztuki ludowej staje się wielką pasją i miłością p.
Walentyny. Tę pasję i miłość przekazuje dla swojej córki Marii, która do
dziś kontynuuje dzieło matki i przechowuje ustne podania oraz historie
zasłyszane od ludzi z Piecek. Na tej bazie i spotkaniu z twórczynią ludową
p. Władysławą Prucnal zaczyna powstawać zbiór glinianych figurek.
Wieloletnia przyjaźń z artystką p. Władysławą Prucnal z Medyni Głogowskiej,
zaowocował zgromadzeniem wspaniałej wielotematycznej kolekcji figurek
dotyczącej życia codziennego na wsi. Przenikliwość zbiorów i niezwykła
realność przedstawionych scen z życia wiejskiego stawia kolekcję w randze
unikatowego dziedzictwa narodowego Polski. Muzeum w Mrągowie dzięki
udostępnieniu zbiorów, może pokazać największą część prywatnej kolekcji.
Prace p. Władysławy Prucnal można spotkać w galeriach USA, Australii,
Japonii, Włoch i Austrii, ale również w muzeach krajowych np. w Toruniu.
Sama artystka zdobyła liczne nagrody i wyróżnienia w Polsce, ale największym
sukcesem artystki jest upowszechnienie sztuki „dłubania w glinie” wśród
dzieci i młodzieży.
Muzeum w Mrągowie udostępnia wystawę „ Czar glinianych
figurek” od 16 października 2009r do 30 marca 2010r codziennie w godz.
10.00-16.00, oprócz niedziel.
Ceny biletów: ulgowy – 4 zł, normalny – 6zł, rodzinne – 13/16 zł, możliwość
oprowadzania grup z przewodnikiem po wcześniejszym uzgodnieniu Tel. 089/741
28 12
Z dziejów
Mrągowa i okolic
Wystawa
historyczna zatytułowana „Z dziejów Mrągowa i okolic” stanowi kontynuację
wystawy archeologicznej poprzez prezentowanie zabytków dotyczących bliższych
współczesności dziejów naszego miasta. Naturalną koleją rzeczy z wieków
bardziej odległych zachowało się mniej materialnych dowodów życia i
działalności ludności zamieszkującej ziemię mrągowską. Dlatego też wystawa,
przyjmując jako punkt wyjścia kalendarium
z dziejów miasta, nie
wszystkie jego punkty będzie mogła udokumentować zabytkami. Na wystawie
znajdą się zarówno stare mapy z różnych okresów historycznych, dokumenty,
zdjęcia, przedmioty związane z ważnymi wydarzeniami historycznymi lub
osobami, które odegrały znaczącą rolę dla miasta lub regionu, jak też
pamiątki z pierwszych lat powojennych, kiedy to kształtowały się fundamenty
dzisiejszego miasta Mrągowa. Eksponowane przedmioty pochodzą głównie z
zasobów Wojewódzkiego Archiwum Państwowego oraz ze zbiorów mrągowskiego
muzeum. Do pełnego zobrazowania prezentowanych tematów wykorzystane zostaną
materiały wypożyczone z innych muzeów i placówek naukowych, a także ze
zbiorów prywatnych. Wśród zabytków szczególnie ciekawych wyróżnić należy:
portret K. C. Mrongowiusza, oryginalne pieczęcie miejskie z XVII i XVIII w.,
stare księgi parafialne, monety miejskie, panoramę miasta z początku naszego
wieku. Ekspozycję uzupełniają barwne fotogramy ciekawszych zabytków Mrągowa.
Okolice Mrągowa w
pradziejach
Wystawa
poświęcona jest rejonowi Mrągowa od starożytności po wczesne średniowiecze.
Zabytki zgromadzone na niej prezentują poszczególne etapy w rozwoju
społeczno-gospodarczym ludności zamieszkującej te tereny.
Pierwsze ślady pobytu gromad ludzkich w pasie Pojezierza Mazurskiego
pojawiły się w okresie około 10 tys. lat p.n.e. Najstarszym zabytkiem
znalezionym w okolicach Mrągowa jest zdobiony grot z rogu łosia z rejonu
jeziora koło Piecek (około 10 tys. lat p.n.e.). Najwięcej znalezisk pochodzi
ze środkowej epoki kamienia (ok. 8 tys. lat p.n.e.). Było to zapewne
związane z ociepleniem się klimatu, a tym samym z dogodniejszymi warunkami
bytowymi. Z chwilą rozprzestrzenienia się lasów musiały zaniknąć łowy na
zwierzęta żyjące stadnie. Tereny Mrągowa penetrowane były wówczas przez
łowców i myśliwych. Pozostałością po ich obecności są narzędzia wykonane z
poroża reniferów, rogów tura, łosia, kości niedźwiedzia oraz kamienia i
krzemienia (m.in. harpun z Wojnowa, siekierka rogowa z rzeki Krutyni).
Około 4 tys. lat p.n.e. w rejon
Mrągowa przybywają ludy, które osiedlają się tutaj na stałe. Reprezentują
nowy typ gospodarki opartej na uprawie ziemi i hodowli zwierząt. Następuje
ciągły postęp w wyrobie i wypale naczyń glinianych.
Pojawienie się i rozpowszechnienie nowego surowca
jakim był brąz, wyznacza kolejny etap w rozwoju grup ludzkich w okolicach
Mrągowa. Stąd epoka nazywana jest epoką brązu (ok. 1 700 lat p.n.e.).
Pojawiają się pierwsze wyroby z brązu. Z czasem umacnia się gospodarka rolna
i hodowlana oraz upowszechniają się nowe zwyczaje w sferze duchowej. Wyrazem
nowych wierzeń była kremacja zmarłych. Szczątki kostne spalone na stosie
zsypywano do popielnic (np. cmentarzysko w Pustnikach). Zabytkami z tego
czasu z okolic Mrągowa są m.in.: czekan brązowy z Popielna nad jeziorem
Śniardwy oraz siekierki brązowe z Cierzpięt, Rybna i Woźnic.
Od około V wieku p.n.e. na omawianym obszarze zwiększa się znacznie
liczba punktów osadniczych. Wspólną cechą tych osad było z reguły obronne
usytuowanie w niedostępnych, trudnych do zdobycia miejscach. Osady takie
odkryto w miejscowościach Maradki i Rybno. Do najciekawszych odkryć należy
osada nawodna ulokowana przy brzegu jeziora Piłakno. Obok
charakterystycznych dla tego typu osiedli obronnych w okolicach Mrągowa
znajdują się nowe formy cmentarzysk. Reprezentują je sztucznie usypane kopce
ziemne zwane kurhanami. Kryły one wewnątrz kamienno-ziemnej konstrukcji
popielnice, umieszczane na bruku kamiennym. Takie cmentarzyska znaleziono w
Gielądzie, Głodowie, Jędrychowie, Warpunach. Wykształciła się wówczas nowa
kultura zwana kulturą kurhanów zachodniobałtyjskich (od ok. 500 roku p.n.e.
do początków n.e.), będąca odzwierciedleniem długotrwałych procesów
osadniczych w rejonie Bałtyku.
W początkach naszej ery
(lata od 0-400 n.e.) na ujednoliconym już terenie kultury bałtyjskiej
nastąpiły dalsze przemiany osadniczo-gospodarcze. Związane to było z nową
umiejętnością wyrobu narzędzi z żelaza. Doskonalsze od poprzednio używanych
pozwalały na intensywniejszy rozwój rzemiosła i rolnictwa. Wykształcił się
nowy układ społeczny. Tworzyły się społeczne więzi wspólnot terytorialnych,
zalążków plemion. Z tego czasu pochodzą cmentarzyska cialopalne z bogatym
wyposażeniem w przedmioty wykonane ze srebra, żelaza, szkła, bursztynu. Były
to: zapinki, szpile, sprzączki, pierścionki, naszyjniki, paciorki, groty
oszczepów, ostrogi i inne. Cmentarzyska odkryto między innymi w Babiętach,
Mojtynach, Macharach, Brejdynach, Dłużku, Gąsiorze, Koczku, Muntowie,
Zyzdroju. Elementem charakterystycznym cmentarzysk mrągowskich jest
występowanie monet brązowych i srebrnych z II i III w. n.e. Odkryto je w
Koczku, Lasowcu, Macharach, Mojtynach. Niezwykle interesującą cechą obrządku
pogrzebowego są pochówki koni. Zwyczaj ten stosowany był przez ludność
zamieszkującą teren bałtyjski. Konie chowano razem z piękną i bogatą
uprzężą. Odkryto je między innymi w Wólce Prusinowskiej i Kosewie.
W V w. n.e. zanikają oddziaływania Imperium Rzymskiego i jego
prowincji, a na terenie Pojezierza Mazurskiego pojawiają się importy
nadczarnomorskie. Dowodzą tego materiały archeologiczne z tego czasu,
znalezione w powiecie mrągowskim. Plemię Galindów zamieszkujące te tereny
już w pierwszych wiekach naszej ery miało skrystalizowaną gospodarkę
rolno-hodowlaną i wykształciło więzi społeczne. Wyrazem walk
międzyplemiennych były zapewne nowo zakładane grody obronne, m.in. Szestno,
Nowe Bagienice, Majcz Mały, Młynik, Pustniki. Grody usytuowane z zasady
obronnie, umacniano dodatkowo wałami ziemnymi i palisadami. Grodziska były
siedzibami ówczesnych przedstawicieli sprawujących władzę w najbliższym
terenie. U podnóża lub w ich pobliżu powstawały osady rolników,
rzemieślników, kupców. Na ślady osadnictwa wczesnośredniowiecznego
natrafiono w miejscowościach: Lipowo, Dłużec, Surmówka, Boże. Cmentarzyska z
tego okresu odkryto w Brejdynach, Łuknajnie.
Uaktualniona wystawa Świat zwierząt Pojezierza
Mazurskiego
- Nowa wystawa
Okolice Mrągowa są
bardzo bogate pod względem przyrodniczym, czemu sprzyja obecność wielu
jezior, rozległych lasów, a także zróżnicowanych terenów rolniczych. Wciąż
łatwo tu o spotkanie z bocianami białymi, czy kormoranami. W ciągu
ostatnich dwudziestu lat wzrosła liczebność: orła bielika, wydry i bobra. W
leżącym w granicach powiatu mrągowskiego fragmencie Puszczy Piskiej swoje
stałe ostoje mają wilki – największe drapieżniki Warmii i Mazur. Wystawa
„Poznajemy nasze zwierzęta” przybliża wybrane gatunki zwierząt okolic
Mrągowa. Obejrzeć na niej można zarówno pospolitych jak i rzadkich
przedstawicieli naszej fauny, między innymi, wspomnianego bociana białego,
orła bielika, wilka, wydrę, bobra, ale też srokę, gawrona, bardzo rzadkiego
już zająca, czy mało znanego daniela. Wystawę uzupełniają barwne fotografie
zwierząt Warmii i Mazur. Ekspozycja skierowana jest głównie do
przedszkolaków i uczniów szkół podstawowych.
Ernst Wiechert (1887-1950)
-
nowa wystawa
W
zabytkowym budynku przylegającym do ratusza (zwanym Wartownią Bośniaków)
można zwiedzać wystawę poświęconą twórczości Ernsta Wiecherta - wielkiego
człowieka, pisarza i humanisty. Ernst Wiechert urodził się 18.05.1887 r.
w leśniczówce
Pieresławek, położonej kilkanaście kilometrów od Mrągowa. Dzieciństwo i
młodość spędził na Mazurach, co znalazło odbicie w jego twórczości. Po
ukończeniu gimnazjum w Królewcu studiował na tamtejszym uniwersytecie
przyrodoznawstwo, filozofię, filologię angielską i germańską. W 1933 r.
zamieszkał w Ambach i poświęcił się całkowicie literaturze. W 1938 r. za
krytykę hitleryzmu został osadzony w więzieniu w Monachium, a następnie
przewieziony do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie. Po uwolnieniu opisał
swoje przeżycia obozowe. Po wojnie opuścił Niemcy i osiadł w Szwajcarii,
gdzie zmarł w 1950 r.
Twierdził, że w jego żyłach płynie krew germańska, słowiańska i romańska.
Był autorem 13 powieści, ok. 50 nowel i opowiadań, 4 sztuk teatralnych, 3
tomów wspomnień, 40 baśni oraz wielu wierszy i przemówień. W swoich utworach
propagował proste, skromne życie w bliskim związku z naturą. W Wartowni
Bośniaków można przeżyć chwilę zadumy słuchając kasety z wierszami Ernsta
Wiecherta w interpretacji aktora, Tadeusza Madei (zarówno w wersji
niemieckiej, jak też w tłumaczeniu polskim).
Muzeum zaprasza
w sezonie (czerwiec-wrzesień, oprócz poniedziałków)
w godzinach 9.00 - 17.00
poza sezonem w godzinach 10.00-16.00
(w okresie październik-kwiecień od poniedziałku do soboty , oprócz niedziel)
CENY BILETÓW
normalny - 6- zł
ulgowy - 4- zł
rodzinny [2+1] - 13- zł
rodzinny [2+2, 2+3, 1+3] - 16- zł
przewodnik w języku polskim - 30- zł
Skontaktuj się z nami
Tel.: 089-527-95-96, Faks: 527-20-39
E-mail: zamek@muzeum.olsztyn.pl